Wie kent hem niet, deze Bas. Veel te zien op TV in diverse programma’s en altijd even ad rem en vooral goedlachs, die man heeft zo’n plezier in het leven. Ik vind het een genot om naar hem te kijken en te luisteren.
Bas is zeker niet op zijn mondje gevallen en weet vaak met een vrolijke kwinkslag in woord en daad antwoord te geven op plagerijtjes van bijvoorbeeld Johan of René.
Daarnaast is Bas ook nog eens de beste voetbalscheidsrechter van Nederland en ver daarbuiten. Jammer genoeg is hij door zijn werkgever onthouden van het fluiten in Europese wedstrijden. Dat is dan jammer voor de UEFA en FIFA maar vooral jammer voor Bas. Men kan het nog goedmaken door hem de finale van zondag te laten fluiten!
Maar deze keer dat ik hem zag op TV en hem werd gevraagd over de trieste dood van zijn collega Rob, sprak Bas hele lieve en welgemeende woorden uit over zijn collega. Bas had moeite met zijn zichtbare emoties, een trillende onderlip en wat nattigheid in zijn ogen. De anderen luisterden muisstil (zeer ongebruikelijk in dit programma) naar Bas, vol respect.
Het gaat hier dus niet echt over Bas maar meer over zijn, op 38-jarige leeftijd, plotseling overleden collega Rob. Rob heeft zich meer dan waarschijnlijk zelf van het leven beroofd.
Rob was, net als Bas, een begenadigd scheidsrechter en Rob was ook uitverkoren om mee te mogen doen op het wereldkampioenschap voetbal als VAR, toch een hele eer hoor.
Maar de FIFA haalde daar een streep doorheen want Rob zou in een hotel in Londen onzedelijke handelingen hebben gehad met een 17-jarige jongen echter kort nadat dit in het nieuws terecht was gekomen, werd de kwestie geseponeerd. Toch hield de FIFA daarna nog voet bij stuk en hij lag er om die reden uit. Dank je wel FIFA, een organisatie welke nooit onberispelijk gedrag heeft getoond, altijd een sluier van corruptie met zich meedraagt. Maar de FIFA zelf mag wel door.
Ton ik dit allemaal las en hoorde in het nieuws dacht ik direct al: ‘ai, die gaat nooit meer fluiten, dat kan gewoon niet meer.’ Hij zal geen leven meer hebben tijdens de wedstrijden, men scheldt hem helemaal verrot met woorden die de meeste pijn zullen verrichten.
Helaas is dat in de tegenwoordige tijd altijd het geval. Dat is geen cancelen meer, dat is kwaadaardige eliminatie. En vooral ook via de (a) social media. Lekker hoor, om als anonieme deelnemer je vreselijke gal te spuien.
Je bent dus tegenwoordig verplicht om altijd op je tellen te passen, op je tenen te lopen, op je woorden te letten en dat vooral als je een beetje bekendheid geniet. Het resultaat van deze nieuwe tijd waar internet en al die kanalen de baas zijn over ons.
Rob kon daar niet tegen en liet het er verder blijkbaar niet op aankomen. Rob gaf zichzelf een donkerrode kaart met wel een heel erg dik zwart randje. Zo triest.
