Ik klopte gisteren tegen haar raam. Ze zat op de bank in de woonkamer televisie te kijken. Ze liep naar het raam en was blij verrast me te zien. Ze opende de voordeur en liet mij en mijn zoon Lucas (24) binnen maar ze keek Lucas zeer onderzoekend aan en zei: wie ben jij? Ze herkende hem niet, wellicht omdat hij zijn haar nu kort draagt.
Greetje, mijn oudste zus, mijn 2e moeder, mijn grootste fan is het aan het verliezen. Ze is aan het dementeren, Alzheimer noemen ze het. Sjonge.
Ze schrijft nu alles op briefjes maar ze weet niet meer waarom ze het opgeschreven had en vraagt zich hardop af, terwijl ze de afspraken van de zorg van die dag voor haar heeft liggen met de tijden erbij, of ze al geweest zijn of komen ze nog? Krijg ik vandaag dan wel te eten? Ik denk het niet hoor, die komen niet meer en vervolgens windt ze zich daar enorm over op. Hoe rustig ik het ook uitleg; voor haar staat al vast dat ze niet te eten gaat krijgen.
Ook ligt er een wat groter briefje met daarop geschreven dat ze niet meer bij de buren mag aanbellen. Onlangs was ze ‘s morgens om 04.00 in paniek bij de buren aan het aanbellen. Ze weet nu dat ze dt niet meer mag doen.
Twee weken geleden ging bij mij ’s morgens om 05.20 de telefoon en ik zie dat het Greetje is. Ik nam op en riep haar maar ze reageerde maar niet. tot 3 keer toe belde ze me. Ze had veel meer mensen gebeld hoorde ik van mijn neef, haar zoon, en die heeft nu alle nummers uit haar telefoon moeten halen.
Ze raakt alles kwijt. Vragen naar de namen van haar drie kleinkinderen en ze weet er met moeite twee te noemen, de derde schiet haar maar niet te binnen. De naam van haar enige schoondochter wil ook maar niet komen. Ze piekert.
Je zit dan even bij je oudste zus en je realiseert je dat ze eigenlijk nog maar een klein meisje is die nog van alles moet leren. Het klopt hier wel dat je leven als baby begint die niks weet en niks kan en dat je weer die kant opgaat als je einde nadert.
Over 2 weken gaat ze naar een verzorgingshuis en daar is ze wel blij om want ze is dan niet meer zoveel alleen, zegt ze. En dat kan ze dan weer wel goed plaatsen. Ze moet eigenlijk per direct er naar toe maar ja, met een gebroken been lig je direct in het ziekenhuis maar met een gebroken ziel dus niet. Hemel en aarde heeft mijn neef Roland bewogen om zijn moeder wat eerder in een verzorgingshuis te krijgen maar nee hoor, niet gelukt. En de zorginstelling die haar thuis verzorgt protesteert enorm dat ze geen verantwoordelijkheid voor haar gedrag zullen nemen. Ze willen al van haar af dus.
Haar dagen zijn één en al verwarring. Het doet me zeer. Een jaar geleden spraken we elkaar regelmatig en konden we het overal over hebben maar langzaam maar zeker merkte ik dat ze veel ging herhalen, te veel. Eerst denk je nog dat het door de ouderdom komt maar het gaat te snel. Eigenlijk ken ik haar nu al niet meer terug. Het doet me groot verdriet.
Ik moet het een plekje zien te geven.